ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI
z dnia 26 lutego 1999 r.
w sprawie metod i podstaw sporządzania kosztorysu inwestorskiego.
(Dz. U. 99.26.239)


Na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773) zarządza się, co następuje:

§ 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1) wartości kosztorysowej robót - należy przez to rozumieć wartość szacunkową zamówienia na roboty budowlane, wynikającą z kosztorysu inwestorskiego,
2) dokumentacji projektowej - należy przez to rozumieć wymagany odrębnymi przepisami projekt budowlany wraz z opisami i rysunkami niezbędnymi do realizacji robót, w razie potrzeby uzupełniony szczegółowymi projektami, lub opis zawierający określenie rodzaju, zakresu i standardu wykonania robót budowlanych,
3) specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych - należy przez to rozumieć opracowanie zawierające zbiory wymagań w zakresie sposobu wykonania robót budowlanych, obejmujące w szczególności wymagania właściwości materiałów, wymagania dotyczące sposobu wykonania i oceny prawidłowości wykonania poszczególnych robót oraz określenie zakresu prac, które powinny być ujęte w cenach poszczególnych pozycji przedmiaru,
4) założeniach wyjściowych do kosztorysowania - należy przez to rozumieć dane techniczne, technologiczne i organizacyjne nie określone w dokumentacji projektowej oraz specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych, a mające wpływ na wysokość wartości kosztorysowej,
5) przedmiarze robót - należy przez to rozumieć opracowanie wchodzące w skład dokumentacji projektowej, zawierające opis robot budowlanych w kolejności technologicznej ich wykonania, z podaniem ilości jednostek przedmiarowych robót wynikających z dokumentacji projektowej oraz podstaw do ustalania cen jednostkowych robót lub nakładów rzeczowych (nr katalogu, tablicy i kolumny).

§ 2. 1. Podstawę do sporządzania kosztorysu inwestorskiego stanowią:
1) dokumentacja projektowa zawierająca przedmiar robót,
2) specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót budowlanych,
3) założenia wyjściowe do kosztorysowania,
4) ceny jednostkowe robót - dla metody kalkulacji uproszczonej,
5) jednostkowe nakłady rzeczowe - dla metody kalkulacji szczegółowej,
6) stawki i ceny czynników produkcji (robocizny, materiałów, pracy sprzętu) oraz wskaźnik narzutu kosztów pośrednich i zysku kalkulacyjnego - dla metody kalkulacji szczegółowej.
2. Przy ustalaniu cen jednostkowych robót należy stosować:
1) ceny jednostkowe robót określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie odrębnych przepisów,
2) kalkulacje szczegółowe, według zasad określonych w § 5, w wypadku cen nie określonych zgodnie z pkt 1.
3. Przy ustalaniu jednostkowych nakładów rzeczowych należy stosować:
1) kosztorysowe normy nakładów rzeczowych określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie odrębnych przepisów,
2) metodę interpolacji i ekstrapolacji, przy wykorzystaniu odpowiednich wielkości, określonych zgodnie z pkt 1,
3) analizę indywidualną w wypadku niemożliwości ustalenia nakładów w oparciu o podstawy wymienione w pkt 1 i 2.
4. Przy ustalaniu stawek i cen czynników produkcji należy:
1) przyjmować wielkości określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie odrębnych przepisów,
2) korzystać z cenników producentów materiałów lub dostawców oraz cenników usługodawców, baz sprzętowo-transportowych, z doliczeniem kosztów zakupu według kalkulacji indywidualnej, w wypadku braku cen określonych zgodnie z pkt 1.
5. Ceny materiałów ustalane indywidualnie podaje się łącznie z kosztami zakupu.
6. Przy ustalaniu wskaźników narzutów kosztów pośrednich należy przyjmować wielkości określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
7. Wskaźnik narzutu zysku, o którym mowa w § 5 ust. 3, w odniesieniu do wszystkich rodzajów robót budowlanych ustala się w wysokości 5%.
8. Kosztorys inwestorski obejmuje:
1) stronę tytułową zawierającą:
a) nazwę obiektu lub robót z podaniem lokalizacji,
b) nazwę i adres zamawiającego,
c) nazwę i adres jednostki oraz imiona i nazwiska, z określeniem funkcji osób opracowujących kosztorys, a także ich podpisy,
d) wartość kosztorysową robót,
e) datę opracowania kosztorysu inwestorskiego,
2) ogólną charakterystykę obiektu lub robót, zawierającą krótki opis techniczny wraz z istotnymi parametrami, które określają wielkość obiektu lub robót,
3) przedmiar robót,
4) kalkulację uproszczoną lub szczegółową,
5) tabelę wartości elementów scalonych, sporządzoną w postaci sumarycznego zestawienia wartości robót określonych przedmiarem robót, łącznie z narzutami kosztów pośrednich i zysku, odniesionych do elementu obiektu lub zbiorczych rodzajów robót,
6) załączniki:
a) założenia wyjściowe do kosztorysowania,
b) analizy i kalkulacje dotyczące indywidualnego ustalania cen jednostkowych oraz nakładów rzeczowych.

§ 3. 1. Kosztorys inwestorski opracowuje się metodą kalkulacji uproszczonej.
2. W wypadku braku podstaw do opracowania kosztorysu metodą kalkulacji uproszczonej, kosztorys inwestorski opracowuje się metodą kalkulacji szczegółowej.

§ 4. Kalkulacja uproszczona polega na obliczeniu wartości kosztorysowej robót objętych przedmiarem robót jako sumy iloczynów ilości jednostek przedmiarowych robót i ich cen jednostkowych, według następującego wzoru:
Wk = suma L × Cj
gdzie:

Wk - oznacza wartość kosztorysową robót,
L - oznacza liczbę jednostek sprzedmiarowanych robót,
Cj - oznacza cenę jednostkową określonego j-tego rodzaju robót.

§ 5. 1. Kalkulacja szczegółowa polega na określeniu wartości kosztorysowej robót przez obliczenie dla pozycji objętych przedmiarem robót wartości poszczególnych jednostkowych nakładów rzeczowych (kosztów bezpośrednich), doliczeniu narzutów i przemnożeniu tych wartości przez ilości jednostek przedmiarowych robót w obiekcie lub jego elemencie według następującego wzoru:
Wk = suma (suma n × c + Kpj + Zj) × L
gdzie:

Wk - oznacza wartość kosztorysową robót,
n - oznacza jednostkowe nakłady rzeczowe: robocizny - nr, materiałów - nm, pracy sprzętu - ns,
c - oznacza ceny czynników produkcji: robocizny - Cr, ceny materiałów - Cm, ceny pracy sprzętu - Cs,
n × c - oznacza koszty bezpośrednie jednostki przedmiarowej robót, obliczone według wzoru:
n × c = (suma nr × Cr + suma nm × Cm + suma ns × Cs)
Kpj - oznacza koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót,
Zj - oznacza zysk kalkulacyjny na jednostkę przedmiarową robót,
L - oznacza ilość jednostek sprzedmiarowanych robót.

2. Koszty pośrednie ustala się za pomocą wskaźnika kosztów pośrednich, według następującego wzoru:
Kpj = (Wkp × (Rj + Sj))/100%
gdzie:

Kpj - oznacza koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót,
Wkp - oznacza wskaźnik narzutu kosztów pośrednich w %,
Rj - oznacza koszt robocizny na jednostkę przedmiarową robót,
Sj - oznacza koszt pracy sprzętu na jednostkę przedmiarową robót.

3. Zysk kalkulacyjny oblicza się za pomocą wskaźnika narzutu zysku, według następującego wzoru:
Zj = Wz × (Rj + Mj + Sj + Kpj)/100%
gdzie:

Zj - oznacza zysk kalkulowany na jednostkę przedmiarową robót,
Wz - oznacza wskaźnik narzutu zysku w %,
Rj - oznacza koszt robocizny na jednostkę przedmiarową robót,
Mj - oznacza koszt materiałów na jednostkę przedmiarową robót,
Sj - oznacza koszt pracy sprzętu na jednostkę przedmiarową robót,
Kpj - oznacza koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót.

§ 6. Wartość kosztorysowa materiałów w kalkulacji szczegółowej oraz koszty bezpośrednie materiałów w cenie jednostkowej robót nie obejmują materiałów, konstrukcji, wyrobów, maszyn i urządzeń, wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

§ 7. Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie metod i podstaw sporządzania kosztorysu inwestorskiego (Dz. U. Nr 140, poz. 793).

§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.